Verbroken relaties: van schaamte naar trots (video)
Beantwoorden
Categorie archieven: Basisangsten
Verbroken relaties: van boosheid naar mildheid (video)
Continu zekerheid zoeken
Hoe je in 6 verschillende levensfases krassen, deuken en kleerscheuren kunt oplopen
Hoe verschillend we als vrijgezel ook kunnen zijn, in ons leven hebben we allemaal dezelfde fases doorgemaakt.
Als een zeilboot zijn we door 6 verschillende levensfases heen gezeild.
Hoe voorzichtig we daarbij onderweg ook waren, we liepen helaas toch averij op (krassen, deuken of scheuren in ons hart). Meestal vooral in 1 of 2 van de 6 fases.
En als we veel tegenwind en stormen in ons leven hebben ervaren, zijn we regelmatig vastgelopen en op een gegeven moment misschien in een bepaalde levensfase gestrand.
Het bijzondere is dat je die 6 levensfases op twee manieren meemaakt: eerst als kind en daarna nog een keer als volwassene.
En als je als beginnende volwassene nooit echt bij deze 6 fases hebt stilgestaan, ziet jouw levensreis als volwassene er ongeveer hetzelfde uit als jouw levensreis als kind. Met als resultaat dezelfde soort averij (mentale, emotionele en misschien wel lichamelijke wonden) als toen.
Hieronder kun je zelf onderzoeken in welke levensfase(s) je wellicht beschadigd, vastgelopen of gestrand bent.
Levensfase 1
Elke keer dat je in een nieuwe omgeving komt, kijk je hoe welkom en hoe gewenst je daar bent.
Als kind doe je dat vooral in het eerste jaar na je geboorte en op nieuwe scholen/crèches. En als volwassene vooral bij het op jezelf wonen, bij het samenwonen, bij het verhuizen en bij nieuwe banen.
Het kan zijn dat je als kind (on)terecht de indruk kreeg dat je onwelkom of ongewenst was.
Ook als volwassene kun je de omgeving dan blijven zien als een onveilige, gevaarlijke, schadelijke of vijandige plek, die je zoveel mogelijk moet mijden.
Zodat jij je als vrijgezel voortdurend angstig, onzeker, wantrouwend, minderwaardig en eenzaam voelt.
Levensfase 2
Als jij je veilig voelt in een omgeving, dan merk je op een gegeven moment dat je bepaalde behoeftes hebt. En elke keer dat je een behoefte voelt, kijk je of je die met of zonder de hulp van andere mensen gaat vervullen.
Het kan zijn dat je als kind (on)terecht de indruk kreeg dat je omgeving jou met lege handen liet staan of jou in de schuld liet staan (“Voor wat, hoort wat”) als je om iets vroeg.
Ook als volwassene kun je dan bang blijven om hulp aan andere mensen te vragen of om hulp van andere mensen te accepteren.
Zodat je als vrijgezel voortdurend een onverzadigd gevoel, een gemis, een afhankelijkheid (“Ik heb iets van hen nodig.”), een onderdanigheid en een wrok naar andere mensen toe voelt (“Ze geven me niet wat ik nodig heb”).
Levensfase 3
Als jij je veilig voelt in je omgeving en je behoeftes vervuld zijn, krijg je meer ruimte voor andere mensen en ga je jezelf meer voor hen openstellen. En elke keer dat je in het gezelschap van andere mensen komt, kijk je of je wel of niet meegaat in wat zij zeggen en doen.
Het kan zijn dat je als kind (on)terecht de indruk kreeg dat je in gezelschap te egoïstisch was, teveel opviel, teveel afweek, te eigengereid was of te dominant was.
Ook als volwassene kun je dan bang blijven om in gezelschap boven het maaiveld uit te komen, en jezelf te uiten, te gaan voor wat je belangrijk vindt en je grenzen aan te geven.
Zodat jij je in je vrijgezellenleven voortdurend niet gezien, niet gehoord, niet begrepen, afgewezen, gesmoord, gevangen en onopgemerkt voelt.
Levensfase 4
Als je in gezelschap jezelf durft uit te spreken en voor jezelf op durft te komen, dan kijk je hoe de mensen om je heen daarop gaan reageren.
Het kan zijn dat je als kind (on)terecht de indruk kreeg dat mensen je grenzen niet respecteerden en er overheen walsten. En dat je dus blijkbaar andere mensen met je grenzen tot last was, kwetste, dingen opdrong, of teveel beperkingen oplegde.
Ook als volwassene kun je jezelf dan blijven inhouden, aanpassen, wegcijferen of opofferen om andere mensen geen pijn te doen.
Zodat jij je als vrijgezel voortdurend beschaamd, schuldig, bezwaard, beknot, verplicht en uitgeput voelt.
Levensfase 5
Als je in gezelschap op eigen benen durft te staan en je eigen grenzen kunt bewaken, dan kijk je op welke momenten of in welke periodes je even een luisterend oor wil, met iemand wil overleggen, steun of hulp van iemand wil, of even tegen iemand wil aanleunen.
Het kan zijn dat je als kind (on)terecht de indruk kreeg dat mensen er niet voor je waren als je hen nodig had. En dat ze in plaats daarvan jou in de steek lieten, je benadeelden, je manipuleerden of misbruik van je maakten.
Ook als volwassene kun je het dan moeilijk blijven vinden om andere mensen te vertrouwen, in vertrouwen te nemen, om hulp te vragen en om invloed van hen toe te laten.
Zodat je als vrijgezel voortdurend een drang naar zelfredzaamheid, trots, achterdocht, hardheid, stoerheid, uitputting en eenzaamheid voelt.
Levensfase 6
Als je de invloed, steun, aandacht en inbreng van andere mensen toe kunt laten, dan kijk je of er mensen (vooral potentiële partners) zijn bij wie je alle teugels los kunt laten, je masker af kunt zetten en jezelf over kunt geven.
Het kan zijn dat je als kind (on)terecht de indruk hebt gekregen dat je het deksel op je neus krijgt zodra je jouw kwetsbaarheid, tederheid, hartstocht, behoefte aan intimiteit of behoefte aan seks laat zien.
Ook als volwassene kun je dan jezelf onder controle blijven houden en mensen om je heen op afstand blijven houden.
Zodat jij je als vrijgezel terughoudend, afstandelijk, koud, gekwetst, afgewezen, krampachtig, geremd, geblokkeerd, eenzaam en frigide voelt.
Tot slot
Zoals ik al vertelde, doorloop je de 6 levensfases hierboven op twee manieren: als kind en als volwassene. Je krijgt als volwassene dus als het ware een herkansing.
De manier waarop je ze als kind hebt doorlopen, bepaalt op welke van de 7 verdiepingen van je (vrijgezellen)leven je wel en niet bent geweest, hoe gelukkig je op elke verdieping was en waar je op elke verdieping tegenaan liep.
Als volwassene heb je nu zelf in de hand hoe je levensreis er als volwassene uit gaat zien. Verval je in herhaling en ga je de 6 levensfases op dezelfde manier doorlopen als toen je kind was? En dus ook dezelfde verdiepingen op dezelfde manier bezoeken als toen?
Of ga je als volwassene nu met een open en frisse blik de 6 levensfases doorlopen? En jezelf op de 7 verdiepingen van je vrijgezellenleven zo ontwikkelen dat je meer bevrediging en meer innerlijke vrede voelt dan toen als kind?
De keuze is aan jou …
Een pijnlijke gebeurtenis is een uitnodiging om je masker af te zetten en je ware gezicht te laten zien
Als kind merkte je waarschijnlijk al gauw dat het leven niet altijd gaat zoals je wil: je kreeg en krijgt lang niet altijd de invloed, de zekerheid en de waardering die je zoekt.
Elke keer dat je niet krijgt wat je verwacht, voel je emoties die je niet wil hebben: teleurstelling, frustratie en gekwetstheid.
En om die pijn niet te hoeven voelen verborg en verberg je die pijn onbewust voor jezelf en voor de mensen om je heen: door je pijn bijvoorbeeld te onderdrukken, te ontkennen, af te zwakken, goed te praten, onbelangrijk te maken of te verdoven.
Je pijn verbergen helpt je op het moment zelf: het voorkomt dat je iets moet voelen wat je niet aankunt of waarmee je niet om weet te gaan.
Maar daarna gaat het verbergen van die pijn tegen je werken. Want elke keer dat er iets gebeurt wat je aan die vervelende gebeurtenis doet herinneren, rijt dat die oude wond weer open. En je voelt dan niet alleen de verse pijn van de nieuwe gebeurtenis, maar ook de onverwerkte pijn van de oude gebeurtenis, en van alle vergelijkbare gebeurtenissen tussen de oude en nieuwe gebeurtenis in.
Met andere woorden, in plaats van de pijn van een oude gebeurtenis te doorvoelen en los te laten, laat je die pijn in de loop van de tijd meer en meer opstapelen. Waarna je elke keer weer extra hard je best doet om die grotere opgestapelde pijn te verbergen voor jezelf en anderen. Totdat de pijnemmer zo vol is dat ie overstroomt. En meestal op een heel ongeschikt moment komt de pijn er dan alsnog uit, en voel jij je erdoor overmeesterd en overspoeld.
Door jezelf en anderen wijs te maken dat je niet of nauwelijks geraakt wordt door een pijnlijke gebeurtenis, doe je jezelf anders voor dan je bent en zet je als het ware een masker op: bijvoorbeeld een stoer, onbewogen, objectief, beleefd of vrolijk gezicht.
En zolang je dat masker draagt, blijf je onbewust bang dat iemand (zoals een nieuwe partner) toch een keer door je masker heen prikt, en de pijn ziet die eronder weggestopt zit. Want hoe vertrouwd, comfortabel en natuurlijk dit masker op den duur ook lijkt te voelen, diep in je hart weet je maar al te goed dat dit een masker en niet je ware gezicht is.
Maar het hoeft niet eindeloos zo te blijven gaan.
Zodra er weer iets vervelends gebeurt kun je er ook voor kiezen om te stoppen met het verbergen van je pijn. Om je pijn serieus te nemen en er met jezelf of een ander over te praten.
Dat voelt zeker in het begin onwennig en oncomfortabel. Maar op dat moment is het makkelijker te doen dan wanneer je er weer pijn bovenop laat stapelen van soortgelijke gebeurtenissen. En hoe goed je de pijn ook tegen probeert te houden, vroeg of laat komt die pijn er toch wel een keer uit. Op een ongecontroleerde manier, terwijl je nu de kans hebt om het op een gecontroleerde manier te laten gebeuren.
Door je masker stukje bij beetje af te zetten, en met jezelf en andere mensen te leren praten over pijnlijke gebeurtenissen, krijg je een steeds beter contact met jezelf en de mensen om je heen.
Ook helpt dit je om de pijn die je onder je masker hebt weggestopt te verwerken, een plekje te geven en los te laten. Zodat vergelijkbare gebeurtenissen je niet of nauwelijks meer zullen raken, en je meer van je vrijgezellenleven gaat genieten.
Verder raak je hierdoor je angst voor oude pijn, voor nieuwe pijn en voor het verliezen van je masker kwijt, en durf jij je steeds meer voor jezelf en andere mensen open te stellen. Zodat jij je steeds minder eenzaam voelt.
En tijdens het verwerken van je pijn ontdek je eveneens welke dingen belangrijk voor je zijn, zodat je als vrijgezel steeds makkelijker je behoeftes, wensen en dromen kunt vervullen.
Pijnlijke gebeurtenissen worden vanaf dat moment dan niet alleen maar vervelend, maar ook nuttig: ze maken je bewust van je masker en helpen je om in je eigen tempo scheurtjes in je masker te maken. Zodat je steeds meer contact krijgt met je ware gezicht, dat er onder je masker naar smacht om gezien, gehoord, erkend en begrepen te worden …
Tips voor dit alles kun je vinden in mijn gratis E-book “Van onvrede naar totale bevrediging en innerlijke vrede!”, over de 7 verdiepingen van je vrijgezellenleven.
Op de tweede verdieping leer je om je pijn steeds minder te verbergen en steeds meer toe te laten.
Op de derde verdieping ontdek je hoe je jouw pijn blijvend kunt verwerken, en hoe je alsnog de behoeftes kunt vervullen die onvervuld bleven tijdens pijnlijke gebeurtenissen.
Op de vierde verdieping leer je om je angst voor oude pijn, voor nieuwe pijn en voor het verliezen van je masker kwijt te raken.
En op de vijfde verdieping van je vrijgezellenleven kom je erachter hoe je jouw masker in je eigen tempo stap voor stap af kunt zetten.
Hoe je uit pijn jezelf terugtrekt en eenzaam wordt
Op elke ervaring die je opdoet in je buitenwereld of binnenwereld plak je zonder dat je het doorhebt en sneller dan snel een etiket: “Comfortabel” of “Oncomfortabel”.
Alle ervaringen die je op een bepaald moment oncomfortabel vond probeer je de volgende keren zoveel mogelijk te voorkomen en daar heb je zo je manieren voor. Lukt het voorkomen niet, dan voel je pijn. En onbewust heb je tot je geruststelling een favoriete manier gevonden om die pijn weer zo snel mogelijk af te weren: zoals je pijn onderdrukken, ontkennen, goedpraten of onbelangrijk maken.
Er kunnen periodes in je leven zijn (bijvoorbeeld je jeugd of een onprettige relatie) waarin het steeds maar niet lukt om al die oncomfortabele ervaringen te voorkomen en af te weren. En waarin je dan ook veel pijn voelt door de bedreigingen, schokken of aanhoudende kritiek waar je tegen je zin mee geconfronteerd wordt.
Duurt zo’n pijnlijke periode langer dan je aankunt, dan ga je jezelf automatisch terugtrekken.
Eerst uit je buitenwereld, waar al die risico’s, gevaren en bedreigingen elk moment van de dag op kunnen doemen. Je blijft dan zoveel mogelijk binnenshuis, en doet daar zoveel mogelijk comfortabele dingen met je lichaam en geest.
En later uit je lichaam, als je lichaam vaak is bekritiseerd (door anderen of jezelf), mishandeld of misbruikt. Of als je lichaam ernstig ziek, gewond of gehandicapt is geraakt. Ook als je thuis bent sla je dan nog maar weinig acht op je lichaam, en zie je jouw lichaam als een last, een onding of een noodzakelijk kwaad.
Als je het liefst geen aandacht meer wil besteden aan die gevaarlijke buitenwereld en aan je o zo kwetsbare lichaam, dan kun je jezelf alleen nog terugtrekken in je gevoel of in je verstand.
Het kan zijn dat je zoveel mogelijk vanuit je gevoel wil blijven leven, en dat je zowel comfortabele gevoelens als oncomfortabele gevoelens blijft doorvoelen om je echtheid zoveel mogelijk intact te houden en te beschermen.
Maar de kans is groot dat je jezelf terugtrekt in je hoofd: in je fantasiewereld of in je gedachtenwereld. Zodra je de kans hebt fantaseer je dat je een comfortabel heden hebt of over comfortabele dingen in de toekomst. Of je spendeert zoveel mogelijk tijd aan het uitdenken en overdenken van dingen.
Je verstand of je gevoel wordt voortaan je nieuwe thuis: je wil er zo vaak en zo lang mogelijk zijn met je aandacht. En alleen als het echt niet anders kan, kruip je zo kort mogelijk in je lichaam en ervaar je met je zintuigen zo kort mogelijk je buitenwereld.
Met je aandacht ben je dan ook altijd minimaal 80 procent bij je verstand of gevoel. En voor je lichaam, je buitenwereld en het overleven blijft dan nog maar maximaal 20 procent aandacht over.
Geen wonder dan ook dat jij je met dat kleine beetje aandacht niet goed meer kunt concentreren op de mensen om je heen. Op wat ze zeggen, doen, vinden, voelen en verlangen. En jezelf in hen verplaatsen en inleven is dan ook haast niet meer op te brengen en te doen.
En al helemaal niet omdat elk persoon in je buitenwereld een mogelijke bedreiging is. Je bent bang voor de pijn die mensen je vroeg of laat kunnen bezorgen, bent waakzaam in plaats van nieuwsgierig, en geeft jezelf zo min mogelijk bloot. En vanaf dat moment begin je jezelf eenzamer en eenzamer te voelen …
Op de eerste verdieping van je vrijgezellenleven leer je hoe je jouw vertrouwen in jezelf en in andere mensen weer kunt terugvinden. Hoe jij je weer veilig kunt voelen in je lichaam en in je buitenwereld. En hoe je jezelf weer met je lichaam en je buitenwereld kunt verbinden, zonder het veilige en fijne contact met je verstand en gevoel te verliezen.
Op de tweede verdieping van je vrijgezellenleven ontdek je vervolgens hoe je jezelf weer thuis kunt voelen in je lichaam en je buitenwereld. En hoe je van je lichaam en je buitenwereld kunt gaan genieten …
Je hebt slechts 1 angst in je (vrijgezellen)leven
In totaal zijn er maar 9 basisangsten waar je in je vrijgezellenleven en liefdesleven tegenaan kunt lopen:
- Onzekerheid (over wat er in de toekomst gaat gebeuren en hoe je daarmee het beste om kan gaan)
- Falen (je doelen niet bereiken, imagoschade oplopen, dingen zien mislukken)
- Pijn (zwaarte, beperking, verveling, lichamelijke pijn, emotionele pijn)
- Conflicten (ruzie, onderlinge verschillen, mensen of dingen die te belangrijk gemaakt worden)
- Kwetsbaarheid (tegen je zin in beïnvloed worden, gekwetst worden, benadeeld/misbruikt/bedrogen worden)
- Afhankelijkheid (te emotioneel gehecht zijn aan iets of iemand, niet zonder iets of iemand kunnen, verslaafd aan iets of iemand zijn, meegesleept worden door je emoties)
- Alledaagsheid (onzichtbaar zijn, niet opvallen, opgaan in de massa of in het geheel, een grijze muis zijn, een kuddedier zijn)
- Imperfectie (fouten maken, het onjuiste doen, doen wat niet hoort)
- Behoeftigheid (hulp/steun/ondersteuning van anderen nodig hebben, het niet alleen kunnen doen, jezelf niet in je eentje kunnen redden)
Je zou dan ook verwachten dat je regelmatig tegen al deze angsten aanloopt. En dat je al deze angsten zult moeten leren overwinnen om echt gelukkig te zijn.
Maar ik kan je geruststellen: van slechts 1 van deze 9 angsten heb je in je leven last.
Elke keer dat je iemand niet mag, iets niet wil, ergens tegenop ziet, weerstand voelt, ergens mee wil stoppen, ergens boos of verdrietig over bent, je tegen iets of iemand verzet, iets weigert, iets uitstelt, stress hebt, bezorgd bent, ongerust bent, twijfelt, zenuwachtig bent, frustraties voelt, van streek bent, in paniek raakt, wanhoop voelt, of depressief bent, loop je tegen een en dezelfde angst aan: jouw vermijding.
Je vermijding is de basisangst die voor jou het allergrootst is: datgene wat je nooit en te nimmer wil ervaren.
Zodra je ontdekt wat jouw vermijding is, weet je altijd waar je angst, twijfel, weerstand, antipathie en tegenzin vandaan komt, in welke situatie dan ook. En vanaf dat moment hoef je in je leven nog slechts met 1 angst om te leren gaan. Of je nou vrijgezel bent, of weer een relatie hebt. En dat maakt je leven een stuk eenvoudiger.
Meer over je vermijding wordt uitgelegd in blog Door de vervulling van jouw basisbehoefte zit je in een vicieuze cirkel. En blog 5 stappen om met moeilijke momenten om te gaan kan jou wellicht helpen om met die ene angst om te gaan …
Je Innerlijke Partner kan je helpen om grote of lastige beslissingen te nemen
Veel vrijgezellen gaan op zoek naar een partner buiten zichzelf. Maar zoals je hebt kunnen lezen in blog Sinds je geboorte heb je al een Innerlijke Partner heb je sinds je geboorte al een Innerlijke Partner. En die staat vlak voor je neus. Je hoeft je er alleen maar voor open te stellen. Kijk maar in blog Je Innerlijke Partner staat vlak voor je neus.
Als je een Uiterlijke Partner (een partner buiten jezelf) hebt, dan neem je kleine of eenvoudige beslissingen waarschijnlijk zelf. Maar bij grotere of lastigere beslissingen vraag je vast ook hoe hij of zij er tegenaan kijkt. Zodat je van zijn of haar kijk kunt leren en misschien een nog betere beslissing gaat nemen.
Precies datzelfde kun je als vrijgezel ook doen bij je Innerlijke Partner (het deel van jou waar jij je niet bewust van bent en waar je een relatie mee aan kunt gaan). Of je in de supermarkt dit keer andijvie of prei moet nemen, is iets waar je ook zonder haar wel uitkomt. Maar bij grote aankopen (zoals een wasmachine, meubels, een computer of auto), het zoeken van nieuwe woonruimte, het zoeken van een (andere) baan, of het zoeken van een Uiterlijke Partner kun je haar vragen wat in haar ogen de beste beslissing is voor jou.
Je Innerlijke Partner kan namelijk binnen enkele seconden mensen (en dus ook een potentiële partner of werkgever) en situaties (zoals verkeerssituaties) inschatten. Niet altijd vlekkeloos, maar over het algemeen goed genoeg.
Daarnaast ziet ze bijvoorbeeld bij het bezichtigen van woonruimte ook de dingen waar jij als bewustzijn niet je aandacht op richt. Dus bijvoorbeeld dat de tegels al van de muur beginnen te vallen, terwijl jij het motiefje van die tegels aan het bewonderen bent.
Verder kijkt zij altijd naar het totaalplaatje, en niet alleen naar 1 eigenschap die jij op dat moment met je verstand het belangrijkste maakt. Daardoor voorkom je dat je bij de inrichting van je woonruimte eerst met je verstand kiest voor “de laagste prijs” en kort daarna tot je spijt ontdekt dat je eigenlijk beter had kunnen kiezen voor “het meeste woongenot”.
Ook maakt ze niet de denkfouten, inschattingsfouten en interpretatiefouten die jij als bewustzijn met je verstand kan maken.
En niet te vergeten: ze weet wat jouw allergrootste behoefte is. En het is maar de vraag of jij als bewustzijn je allergrootste behoefte ook kent.
Je Innerlijke Partner raadplegen kan op een hele eenvoudige manier. Zonder dat je urenlange gesprekken met haar hoeft te voeren. En zonder dat je zelf hoeft te wikken, te wegen, te heroverwegen en je hoofd hoeft te breken.
Om je Innerlijke Partner te vragen wat volgens haar het beste is voor jou, hoef je namelijk alleen: informatie te verzamelen (door iets te bezichtigen of met iemand een gesprek aan te gaan), er één of enkele nachtjes over te slapen, en daarna te luisteren wat ze jou via je intuïtie adviseert.
Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat mensen die dit doen bij grote of lastige beslissingen, achteraf gezien tevredener zijn met hun beslissing dan mensen die de beslissing met hun verstand genomen hebben. En dat de voors en tegens afwegen met je verstand juist wel handig en praktisch is bij kleine of eenvoudige beslissingen (bijvoorbeeld wat je gaat eten of welke aardappelschilmesjes je gaat kopen).
Ook diverse wetenschappers (zoals Einstein en Newton) en kunstenaars (zoals Mozart en Picasso) kwamen op die manier aan antwoorden en ideeën.
Hoogstwaarschijnlijk gaat dit lijnrecht tegen wat je van jongs af aan hebt meegekregen: dat je juist de belangrijke beslissingen zorgvuldig met je verstand moet afwegen en dan de meest verstandige keuze moet maken.
Ik zou dan ook zeggen: probeer dit eerst gewoon eens in je eigen tempo uit met iets grotere of iets lastigere beslissingen. En wacht nog even om dit met beslissingen te doen waar veel vanaf hangt, totdat je genoeg vertrouwen hebt in de adviezen van je Innerlijke Partner.
En onthoud goed: twijfel je aan het advies van je Innerlijke Partner, dan kun je altijd nog een extra keer bezichtigen wat je op het oog hebt, of een extra gesprek met een potentiële werkgever of partner aangaan. Het mooie is namelijk dat ze jou de volgende keer graag opmerkzaam maakt op de plussen en minnen die zij ontdekte, als jij je daarvoor openstelt …
Je (onbewuste) angst overschaduwt alweer gauw je dankbaarheid voor wat je hebt
Tegen een leven vol tevredenheid, voldoening of bevrediging zeg je vast geen “Nee”. En de weg naar zo’n geweldig leven lijkt erg voor de hand te liggen: zorg ervoor dat je hebt wat je wil, bent wat je wil en doet wat je wil.
Maar is dat wel echt de weg naar het geluk?
Stel je eens voor dat er vannacht als je in bed ligt een wonder gebeurt, en dat je vanaf morgenochtend alles hebt wat je wil, alles bent wat je wil en alles kan doen wat je wil.
Dat zou geweldig zijn hè. Heerlijk! Al het geld, de gezondheid, het karakter, de mensen om je heen en alles wat je nog meer nodig hebt om het leven te leiden dat je wil. Als dat geen voldoening geeft!
En denk nu eens terug aan een moment in je leven dat je enorm blij was met iets wat je had, wat je was of wat je deed. Probeer dat moment weer even helemaal her te beleven. Wat was dat genieten hè! En nu de hamvraag: kijk eens hoeveel minuten of uren je toen achter elkaar van dat mooie moment hebt genoten.
Het zou me verbazen als je dat fijne gevoel toen langer dan een uur achter elkaar hebt gevoeld. En de kans is groot dat je dat geluksgevoel in totaal maar enkele minuten (of zelfs korter dan een minuut) doorvoeld hebt.
Want onbewust komt er tussen dat bevredigende gevoel door al gauw iets anders naar boven: een angst dat je weer kwijt zult raken wat je net met misschien veel pijn en moeite voor elkaar hebt weten te krijgen. Als een wolk voor een stralende zon.
En dus ga je al snel weer aan de slag om dat gelukzalige gevoel zo lang mogelijk vast te houden. En om ervoor te zorgen dat je de volgende keren ook weer datzelfde voldane gevoel gaat ervaren. Het leven is namelijk veranderlijk, en dat weet je onbewust maar al te goed.
Die onbewuste angst om te verliezen wat je hebt zorgt er dan ook voor dat je niet al te lang achter elkaar dankbaar kunt zijn voor wat je hebt.
De weg naar het geluk waar we het eerder over hadden is dus niet: zo snel mogelijk zorgen dat je hebt, bent en doet wat je wil.
Maar: om leren gaan met je angst om al het moois kwijt te raken dat je hebt, bent of doet. Hoe langer je kunt uitstellen dat deze angst voor verlies naar boven komt, hoe langer je kunt genieten van je blijheid.
De weg naar een tevreden, voldaan of bevredigend leven is dus eigenlijk: de weg naar dankbaarheid voor wat je hebt …
Jouw Innerlijke Overlever bepaalt hoe lang je last blijft houden van je verbroken relaties
Jouw Innerlijke Overlever (het deel van jouzelf dat koste wat het kost wil overleven: zie ) ziet een relatie als iets wat overleefd moet worden. En “in een relatie overleven” is voor haar: ervoor zorgen dat deze relatie eeuwig blijft duren, of dat jij je staande kunt houden zolang je nog tegen je zin in deze relatie zit.
Zodra jij en je partner uit elkaar gaan, is dat voor je Innerlijke Overlever een vloek of een zegen. Al haar inspanningen om in deze relatie te blijven zijn op niets uitgelopen. Dat is frustrerend en kan zelfs voelen als ‘doodgaan’. Of ze kan eindelijk weer meer gaan leven nu deze knellende band verbroken is en dat is voor haar een bevrijding.
Maar in beide gevallen is ze boos, verdrietig of teleurgesteld. En om met de situatie en de pijn om te gaan heeft ze verschillende mogelijkheden …
De breuk wel of niet onder ogen zien?
Dat je relatie verbroken is, is een feit en dus iets wat je niet meer kunt ontkennen. Toch?
Nou, dat ligt eraan. Het kan zijn dat je Innerlijke Overlever inderdaad objectief kijkt wat er gebeurd is, en eerlijk erkent dat de relatie afgelopen is. In dat geval vecht jij dankzij je Innerlijke Overlever niet meer tegen de realiteit.
Maar de kans is groot dat ze er toch voor probeert te zorgen dat jij de breuk niet onder ogen hoeft te zien. Bijvoorbeeld door jou af te leiden met leuke dingen of met veel klusjes, of door te doen alsof het uitmaken nooit is gebeurd en jullie nog steeds een relatie hebben. Of door jou voor te spiegelen dat de relatie op zich best goed ging en jou daarom aan te sporen om het weer zo snel mogelijk goed te maken met je partner. Of door de hele relatie, en dus ook de breuk, onbelangrijk te maken.
En zolang je de relatiebreuk niet onder ogen ziet, kun je haar niet verwerken.
Wie of wat is de zondebok?
Het is misschien niet leuk om toe te geven. Maar als mens, en dus ook als vrijgezel, zoeken we onbewust bij (bijna) alles wat er fout gaat een zondebok.
En zo is het ook bij een verbroken relatie. Je Innerlijke Overlever geeft de ander de schuld, zodat jij niet je eigen beperkingen, onprettige kanten en onvolkomenheden onder ogen hoeft te zien. Of ze geeft jou de schuld, zodat je niet de confrontatie met een ander hoeft aan te gaan. Of, als ze helemaal voor veilig wil gaan, dan geeft ze de omstandigheden de schuld: bijvoorbeeld de financiële crisis, het leeftijdsverschil of jullie cultuurverschil.
Met als gevolg dat je zo vast blijft zitten in je woede naar de ‘zondebok’ toe, dat je jezelf niet de ruimte geeft om jouw verdriet en het gemis te verwerken.
Wie is het grootste slachtoffer?
Als jij degene bent die ‘gedumpt’ is, dan kan je Innerlijke Overlever je een slachtoffer laten voelen door te zeggen: “Jij bent zomaar afgewezen of in de steek gelaten, zonder dat je daar ook maar iets aan kon doen”.
Maar als het voor jou te moeilijk is om te verdragen dat je ‘gedumpt’ bent, dan kan je Innerlijke Overlever ook tegen je zeggen dat jouw ex juist het grootste slachtoffer is: hij of zij loopt nu namelijk mis wat jij allemaal te bieden hebt, ontzegt zichzelf een leuke of succesvolle relatie, of weet niet hoe het in een relatie hoort of werkt.
En als je het niet kan verdragen dat jij iemand ‘gedumpt’ hebt, dan kan je Innerlijke Overlever tegen je zeggen dat jij juist zelf het grootste slachtoffer bent: je loopt nu namelijk mis wat je ex allemaal te bieden had, je ontzegt jezelf de kans op een leuke of succesvolle relatie, je weet niet hoe het in een relatie hoort of werkt, of je was je partner gewoon niet waard.
Door jezelf als een slachtoffer te blijven zien, kijk je niet (of juist alleen) naar je eigen aandeel in de relatie. Maar waar 2 mensen kijven, hebben er 2 ‘schuld’. Ook zoek je dan onbewust de oplossing bij je ex: hij of zij moet nog iets zeggen, doen of nalaten (bijvoorbeeld jou vergeven of jou genoegdoening geven) voordat je weer verder denkt te kunnen met je leven.
Je ongewenste emoties negeren of toelaten?
Een relatiebreuk roept altijd emoties bij je op die je liever niet hebt, zoals: wrok, jaloezie, schaamte, opluchting of pijn. Of het nou met jou uitgemaakt is, of dat je het zelf met je ex hebt uitgemaakt.
Als je Innerlijke Overlever graag intens wil voelen en vanuit haar gevoel wil leven, dan laat ze jou de ongewenste emoties doorvoelen. Daarbij maakt ze die emoties zo groot, dat andere mensen jou al gauw hysterisch, overgevoelig, of te dramatisch vinden. En in plaats van die doorvoelde emoties los te laten, heeft ze vaak de neiging om ze te blijven koesteren.
In alle andere gevallen ziet je Innerlijke Overlever je ongewenste emoties als een gevaar voor je dagelijkse functioneren (je dagelijkse leven). En ze heeft dan een heel arsenaal aan ‘wapens’ tot haar beschikking waarmee ze kort metten kan maken met die emoties: bijvoorbeeld onderdrukken, ontkennen, negeren, beheersen, wegredeneren, afvlakken, relativeren, sussen, op de buitenwereld projecteren, of op de buitenwereld afreageren.
Maar of je het nou wil of niet, je relatiebreuk roept gewoon emoties bij je op. En zolang je die niet verwerkt, blijven ze er zitten en houd je er op de achtergrond last van. En als het tegenzit stapelen ze meer en meer op, totdat je emmertje overvol is.
De breuk in je eentje verwerken of met anderen?
Als je relatie verbroken is, voel je je rot.
Als je Innerlijke Overlever intens wil voelen en vanuit haar gevoel wil leven, als ze jou als een slachtoffer ziet, of als ze weg blijft lopen voor deze breuk, dan kun je maandenlang, jarenlang of zelfs de rest van je leven in je verbroken relatie(s) blijven hangen.
Wil je de situatie wel verwerken en er wel mee om leren gaan, dan heb je 2 mogelijkheden: óf je doet het helemaal zelf, óf je doet het met de hulp van andere mensen. En in het laatste geval betekent dit dat jij je zult moeten uiten naar andere mensen toe. Wat je doet, hangt af van je Innerlijke Overlever. Heeft zij meer vertrouwen in de mensen om je heen dan in jou, dan spoort ze jou aan om geruststelling, bevestiging of steun te zoeken bij andere mensen. Maar ze kan ook bang zijn om afhankelijk te worden, om zwak en kwetsbaar over te komen, om met lege handen achter te blijven, om de sfeer te verpesten, om in de schuld te staan, om eeuwig je dankbaarheid te moeten laten zien, of om imagoschade op te lopen. En in dat geval zal ze jou erop wijzen dat je dit toch echt in je eentje moet kunnen en moet doen.