Categorie archieven: Herstel verleden

Een pijnlijke gebeurtenis is een uitnodiging om je masker af te zetten en je ware gezicht te laten zien

Geplaatst op door
Beantwoorden
Email
Print

 

 
Als kind merkte je waarschijnlijk al gauw dat het leven niet altijd gaat zoals je wil: je kreeg en krijgt lang niet altijd de invloed, de zekerheid en de waardering die je zoekt.
Elke keer dat je niet krijgt wat je verwacht, voel je emoties die je niet wil hebben: teleurstelling, frustratie en gekwetstheid.
En om die pijn niet te hoeven voelen verborg en verberg je die pijn onbewust voor jezelf en voor de mensen om je heen: door je pijn bijvoorbeeld te onderdrukken, te ontkennen, af te zwakken, goed te praten, onbelangrijk te maken of te verdoven.

Je pijn verbergen helpt je op het moment zelf: het voorkomt dat je iets moet voelen wat je niet aankunt of waarmee je niet om weet te gaan.
Maar daarna gaat het verbergen van die pijn tegen je werken. Want elke keer dat er iets gebeurt wat je aan die vervelende gebeurtenis doet herinneren, rijt dat die oude wond weer open. En je voelt dan niet alleen de verse pijn van de nieuwe gebeurtenis, maar ook de onverwerkte pijn van de oude gebeurtenis, en van alle vergelijkbare gebeurtenissen tussen de oude en nieuwe gebeurtenis in.
Met andere woorden, in plaats van de pijn van een oude gebeurtenis te doorvoelen en los te laten, laat je die pijn in de loop van de tijd meer en meer opstapelen. Waarna je elke keer weer extra hard je best doet om die grotere opgestapelde pijn te verbergen voor jezelf en anderen. Totdat de pijnemmer zo vol is dat ie overstroomt. En meestal op een heel ongeschikt moment komt de pijn er dan alsnog uit, en voel jij je erdoor overmeesterd en overspoeld.

Door jezelf en anderen wijs te maken dat je niet of nauwelijks geraakt wordt door een pijnlijke gebeurtenis, doe je jezelf anders voor dan je bent en zet je als het ware een masker op: bijvoorbeeld een stoer, onbewogen, objectief, beleefd of vrolijk gezicht.
En zolang je dat masker draagt, blijf je onbewust bang dat iemand (zoals een nieuwe partner) toch een keer door je masker heen prikt, en de pijn ziet die eronder weggestopt zit. Want hoe vertrouwd, comfortabel en natuurlijk dit masker op den duur ook lijkt te voelen, diep in je hart weet je maar al te goed dat dit een masker en niet je ware gezicht is.

Maar het hoeft niet eindeloos zo te blijven gaan.
Zodra er weer iets vervelends gebeurt kun je er ook voor kiezen om te stoppen met het verbergen van je pijn. Om je pijn serieus te nemen en er met jezelf of een ander over te praten.
Dat voelt zeker in het begin onwennig en oncomfortabel. Maar op dat moment is het makkelijker te doen dan wanneer je er weer pijn bovenop laat stapelen van soortgelijke gebeurtenissen. En hoe goed je de pijn ook tegen probeert te houden, vroeg of laat komt die pijn er toch wel een keer uit. Op een ongecontroleerde manier, terwijl je nu de kans hebt om het op een gecontroleerde manier te laten gebeuren.

Door je masker stukje bij beetje af te zetten, en met jezelf en andere mensen te leren praten over pijnlijke gebeurtenissen, krijg je een steeds beter contact met jezelf en de mensen om je heen.
Ook helpt dit je om de pijn die je onder je masker hebt weggestopt te verwerken, een plekje te geven en los te laten. Zodat vergelijkbare gebeurtenissen je niet of nauwelijks meer zullen raken, en je meer van je vrijgezellenleven gaat genieten.
Verder raak je hierdoor je angst voor oude pijn, voor nieuwe pijn en voor het verliezen van je masker kwijt, en durf jij je steeds meer voor jezelf en andere mensen open te stellen. Zodat jij je steeds minder eenzaam voelt.
En tijdens het verwerken van je pijn ontdek je eveneens welke dingen belangrijk voor je zijn, zodat je als vrijgezel steeds makkelijker je behoeftes, wensen en dromen kunt vervullen.

Pijnlijke gebeurtenissen worden vanaf dat moment dan niet alleen maar vervelend, maar ook nuttig: ze maken je bewust van je masker en helpen je om in je eigen tempo scheurtjes in je masker te maken. Zodat je steeds meer contact krijgt met je ware gezicht, dat er onder je masker naar smacht om gezien, gehoord, erkend en begrepen te worden …
Tips voor dit alles kun je vinden in mijn gratis E-book “Van onvrede naar totale bevrediging en innerlijke vrede!”, over de 7 verdiepingen van je vrijgezellenleven.
Op de tweede verdieping leer je om je pijn steeds minder te verbergen en steeds meer toe te laten.
Op de derde verdieping ontdek je hoe je jouw pijn blijvend kunt verwerken, en hoe je alsnog de behoeftes kunt vervullen die onvervuld bleven tijdens pijnlijke gebeurtenissen.
Op de vierde verdieping leer je om je angst voor oude pijn, voor nieuwe pijn en voor het verliezen van je masker kwijt te raken.
En op de vijfde verdieping van je vrijgezellenleven kom je erachter hoe je jouw masker in je eigen tempo stap voor stap af kunt zetten.

 

Email
Print

Hoe je uit pijn jezelf terugtrekt en eenzaam wordt

Geplaatst op door
1
Email
Print

 

 
 
Op elke ervaring die je opdoet in je buitenwereld of binnenwereld plak je zonder dat je het doorhebt en sneller dan snel een etiket: “Comfortabel” of “Oncomfortabel”.
Alle ervaringen die je op een bepaald moment oncomfortabel vond probeer je de volgende keren zoveel mogelijk te voorkomen en daar heb je zo je manieren voor. Lukt het voorkomen niet, dan voel je pijn. En onbewust heb je tot je geruststelling een favoriete manier gevonden om die pijn weer zo snel mogelijk af te weren: zoals je pijn onderdrukken, ontkennen, goedpraten of onbelangrijk maken.

Er kunnen periodes in je leven zijn (bijvoorbeeld je jeugd of een onprettige relatie) waarin het steeds maar niet lukt om al die oncomfortabele ervaringen te voorkomen en af te weren. En waarin je dan ook veel pijn voelt door de bedreigingen, schokken of aanhoudende kritiek waar je tegen je zin mee geconfronteerd wordt.

Duurt zo’n pijnlijke periode langer dan je aankunt, dan ga je jezelf automatisch terugtrekken.
Eerst uit je buitenwereld, waar al die risico’s, gevaren en bedreigingen elk moment van de dag op kunnen doemen. Je blijft dan zoveel mogelijk binnenshuis, en doet daar zoveel mogelijk comfortabele dingen met je lichaam en geest.
En later uit je lichaam, als je lichaam vaak is bekritiseerd (door anderen of jezelf), mishandeld of misbruikt. Of als je lichaam ernstig ziek, gewond of gehandicapt is geraakt. Ook als je thuis bent sla je dan nog maar weinig acht op je lichaam, en zie je jouw lichaam als een last, een onding of een noodzakelijk kwaad.

Als je het liefst geen aandacht meer wil besteden aan die gevaarlijke buitenwereld en aan je o zo kwetsbare lichaam, dan kun je jezelf alleen nog terugtrekken in je gevoel of in je verstand.
Het kan zijn dat je zoveel mogelijk vanuit je gevoel wil blijven leven, en dat je zowel comfortabele gevoelens als oncomfortabele gevoelens blijft doorvoelen om je echtheid zoveel mogelijk intact te houden en te beschermen.
Maar de kans is groot dat je jezelf terugtrekt in je hoofd: in je fantasiewereld of in je gedachtenwereld. Zodra je de kans hebt fantaseer je dat je een comfortabel heden hebt of over comfortabele dingen in de toekomst. Of je spendeert zoveel mogelijk tijd aan het uitdenken en overdenken van dingen.

Je verstand of je gevoel wordt voortaan je nieuwe thuis: je wil er zo vaak en zo lang mogelijk zijn met je aandacht. En alleen als het echt niet anders kan, kruip je zo kort mogelijk in je lichaam en ervaar je met je zintuigen zo kort mogelijk je buitenwereld.
Met je aandacht ben je dan ook altijd minimaal 80 procent bij je verstand of gevoel. En voor je lichaam, je buitenwereld en het overleven blijft dan nog maar maximaal 20 procent aandacht over.

Geen wonder dan ook dat jij je met dat kleine beetje aandacht niet goed meer kunt concentreren op de mensen om je heen. Op wat ze zeggen, doen, vinden, voelen en verlangen. En jezelf in hen verplaatsen en inleven is dan ook haast niet meer op te brengen en te doen.
En al helemaal niet omdat elk persoon in je buitenwereld een mogelijke bedreiging is. Je bent bang voor de pijn die mensen je vroeg of laat kunnen bezorgen, bent waakzaam in plaats van nieuwsgierig, en geeft jezelf zo min mogelijk bloot. En vanaf dat moment begin je jezelf eenzamer en eenzamer te voelen …
Op de eerste verdieping van je vrijgezellenleven leer je hoe je jouw vertrouwen in jezelf en in andere mensen weer kunt terugvinden. Hoe jij je weer veilig kunt voelen in je lichaam en in je buitenwereld. En hoe je jezelf weer met je lichaam en je buitenwereld kunt verbinden, zonder het veilige en fijne contact met je verstand en gevoel te verliezen.
Op de tweede verdieping van je vrijgezellenleven ontdek je vervolgens hoe je jezelf weer thuis kunt voelen in je lichaam en je buitenwereld. En hoe je van je lichaam en je buitenwereld kunt gaan genieten …

 

Email
Print

Door welke comfortbril kijk jij naar je (vrijgezellen)leven?

Geplaatst op door
Beantwoorden
Email
Print

 

 
 
Zonder dat je het doorhebt kijk je elk moment van de dag met een bepaalde mentale bril naar jezelf, je omgeving en je (vrijgezellen)leven.
Bepaalde situaties wil je wel en keur je goed. En andere situaties wil je juist niet en keur je af.
Elke keer dat je deze bril opzet beoordeel je, oordeel je en veroordeel je. Ben je de ene keer tevreden en de andere keer weer ontevreden. En blijf je continu in je comfortzone zitten.
Hoe langer en hoe vaker je deze bril afzet, hoe meer je alles en iedereen kunt aanvaarden, en hoe meer innerlijke vrede, tevredenheid en keuzevrijheid je voelt.

Net als een bril die je bij de opticien kunt krijgen, heeft je mentale bril 2 brilleglazen. Door het rechterglas van je mentale bril heen zie je alle comfortabele kanten van een situatie. En door het linkerglas heen alle oncomfortabele kanten van een situatie. Door beide brilleglazen tegelijk zie je dus hoe comfortabel je een bepaalde situatie vindt.
Wat je precies met comfortabel bedoelt, hangt af van wat voor iemand je bent. Comfortabel kan voor jou zijn: veilig (bruin), plezierig (geel), succesvergrotend (rood), harmonieus / rustig (wit), krachtgevend / energiegevend (oranje), onafhankelijkheid bevorderend / redelijk (blauw), authentiek / intens (paars), juist / goed (groen) of toevoegend / bijdragend (roze).
De praktijk wijst uit dat we als mens alleen deze 9 varianten van “comfortabel” kennen. In totaal zijn er dus 9 soorten persoonlijke brillen, elk met hun eigen kleur.
Met bijvoorbeeld een rode bril op kijk je de hele dag door alleen of jijzelf en je omgeving jouw succes vergroten of verkleinen. En met een witte bril op kijk je de hele dag door alleen of jijzelf en je omgeving wel of niet voor rust en harmonie zorgen. Daarom noem ik deze mentale bril: jouw comfortbril.

Eén van de twee brilleglazen van je comfortbril is dun: je kunt er makkelijk doorheen kijken en dingen zien. Het andere brilleglas is dik: het kost je moeite om er doorheen te kijken en om dingen te zien.
Het kan zijn dat het rechterglas van je comfortbril dun is: dat je het altijd makkelijker vindt om comfortabele kanten van een situatie onder ogen te zien dan oncomfortabele kanten.
Maar dat hoeft niet: als je eerder verschillen ziet dan overeenkomsten, eerder risico’s dan kansen, en eerder wat er ontbreekt dan wat er wel is, dan zie je ook eerder wat je oncomfortabel vindt dan wat je comfortabel vindt. En in dat geval is het linkerglas van je comfortbril dun.

Je zou verwachten dat je in de ene situatie de ene kleur comfortbril opzet (bijvoorbeeld een blauwe bril om te zien hoeveel iets of iemand je onafhankelijkheid bevordert) en in een andere situatie weer een andere kleur comfortbril (bijvoorbeeld een roze bril om te zien hoeveel iets of iemand toevoegt/bijdraagt aan het leven van anderen).
Maar in de praktijk blijkt opvallend genoeg dat we ons hele leven lang dezelfde mentale bril blijven dragen. Dat we vanaf onze geboorte aan dezelfde comfortbril gehecht blijven.
Met het woord “comfortabel” bedoel je onbewust altijd slechts 1 van de 9 varianten (bijvoorbeeld “plezierig”). Deze variant is het allerbelangrijkst voor jou en dat blijft zo. Maar in de loop van je leven kun je wel andere varianten steeds meer gaan waarderen, en dus steeds comfortabeler gaan vinden (zoals “harmonieus / rustig”).
In de loop van de tijd kunnen er dus wel stippen met andere kleuren op je comfortbril verschijnen, maar de hoofdkleur van je bril blijft altijd hetzelfde.

In het montuur van je comfortbril zitten alle meningen en oordelen verstopt die je over alles en iedereen hebt.
Hoe meer meningen en oordelen je hebt over jezelf, je omgeving en je leven, hoe zwaarder je montuur, en dus ook je bril, aanvoelt. Je kunt je dan gaan storen en ergeren aan de manier waarop je tegen alles en iedereen aankijkt.
Hoe minder meningen en oordelen je hebt over jezelf, je omgeving en je leven, hoe lichter je montuur aanvoelt. Door open te leren staan voor alle ervaringen, en in de loop van de tijd al je meningen en oordelen te neutraliseren, blijft er steeds minder van je montuur over. Tot je montuur verkruimelt en uit elkaar valt, en je comfortbril van je neus afglijdt. Vanaf dat moment ben je bevrijd van je comfortbril en zie je elke situatie zoals die werkelijk is. Zonder ‘m nog door je eigen comfortbril te laten filteren, kleuren en vertekenen …

 

Email
Print

Je boosheid is een onbewust signaal dat je meer invloed in je (vrijgezellen)leven wil

Geplaatst op door
Beantwoorden
Email
Print

 

 
 
Boosheid is een emotie die in je omgeving meestal niet zo erg gewaardeerd wordt: als je bijvoorbeeld boos uitvalt naar je leidinggevende, partner, huisbaas of een winkelmedewerker dan maak je in je eigen ogen waarschijnlijk meer kapot dan je lief is.
Toch is boosheid een heel belangrijk signaal uit je binnenwereld: op de momenten dat je boos bent vind je onbewust dat je te weinig invloed hebt op jezelf, op je buitenwereld, of op jezelf én je buitenwereld.
Je wordt in je eigen ogen dan teveel beïnvloed door mensen, dingen of omstandigheden buiten je. Of door beperkingen en tekortkomingen van jezelf. Met als gevolg dat jij je kwetsbaar, onmachtig, machteloos of zelfs een slachtoffer voelt.

Je hebt te weinig invloed op jezelf (te weinig controle over jezelf). En bent er daardoor van overtuigd zijn dat je teveel beïnvloed wordt door je eigen fouten: dat je te vaak verkeerde dingen doet en dingen verkeerd doet, en daar last van hebt.
Of je vindt dat je door bemoeienis of veranderingen in je buitenwereld niet meer zelfstandig, zelfredzaam, onafhankelijk, vrij, jezelf, loyaal aan jezelf of succesvol kunt zijn.
Het kan ook zijn dat de sfeer of de reacties in jouw buitenwereld altijd bepalen hoe jij je voelt. En zodra iemand in jouw ogen de sfeer verpest of verkeerd reageert, vind je dat hij of zij niet alleen onrust in jouw buitenwereld veroorzaakt maar ook nog eens onrust in jouw binnenwereld.

Onbewust maken deze dingen je boos.
En als reactie daarop probeer je onbewust nog meer controle over jezelf en/of je omgeving te krijgen.
Door nog strenger naar jezelf te worden.
Door je omgeving nog duidelijker te maken dat er niet met je te sollen valt, en dat jij je door niets en niemand tegen laat houden.
Door nog meer het goede voorbeeld te geven, in de hoop dat anderen je voorbeeld zullen volgen.
Of door heel subtiel de dingen nog meer naar je hand te zetten.

Je boosheid is een onbewuste noodkreet naar jezelf toe: “Ik word nu teveel beïnvloed en wil meer invloed hebben!”.
Onderdruk of negeer je die boosheid, dan onderdruk of negeer je een belangrijke behoefte van jezelf.
Dat wil niet zeggen dat je dan maar in woede moet uitbarsten. Dat je een heel offensief moet starten om jezelf en/of je omgeving alsnog naar je pijpen te laten dansen. Of dat jij je buitenwereld op een andere manier moet opzadelen met je eigen boosheid. Want op die manier kun je inderdaad meer kapot maken dan je lief is.
Het is genoeg om in je binnenwereld je boosheid aan jezelf toe te geven. En om deze boosheid serieus te nemen en er met jezelf over te praten.
Je boosheid is namelijk een onvervulde behoefte in je binnenwereld en niet in je buitenwereld. En een gevolg van je eigen norm in je eigen binnenwereld over jezelf of je buitenwereld. Hoe eerder je iets met je boosheid doet, hoe minder die boosheid opkropt, opstapelt en tot ontploffing kan komen.
Met andere woorden: Doe lief tegen jezelf, als er in jouw ogen iets kapot is aan jou of je buitenwereld …

 

Email
Print

Hoe je onprettige emoties op een prettige manier kunt toelaten

Geplaatst op door
Beantwoorden
Email
Print

 

 
 
Als vrijgezel krijg je eens in de zoveel tijd slecht nieuws voor je kiezen.
Nieuws dat meteen onprettige emoties in je losmaakt zodra je het hoort: verdriet, teleurstelling, woede, machteloosheid, verbijstering of iets anders.
En die losgemaakte emoties kunnen zo sterk zijn, dat negeren niet meer helpt. Er blijft dan niets anders meer over dan ze serieus te nemen en toe te laten.
Zo’n moment had ik afgelopen donderdag. Toen hoorde ik na een drukke werkdag dat een dierbaar iemand met spoed opgenomen was in het ziekenhuis.

Op het toelaten van onprettige emoties zit jij waarschijnlijk net als ik niet echt te wachten.
Maar dat je die emoties onprettig vindt, betekent niet automatisch dat het toelaten ervan ook onprettig hoeft te zijn.
Zoals ik de afgelopen dagen zelf nog eens extra merkte.

Als je dan toch ergens je onprettige emoties toe gaat laten, dan kun je dat net zo goed doen op een plek waar jij je prettig en op je gemak voelt. En waar je door niemand gestoord kan worden.
Voor mij is dat meestal mijn gezellige woonkamer, met de luxaflex dicht en mijn mobieltje uit of op stil.
Kijk zodra je een fijne plek hebt gevonden, wat jou verder kan helpen om het toelaten van je emoties prettiger te maken. Zet bijvoorbeeld een bijpassend muziekje op, steek een kaars of wierookstokje aan, pak iets lekkers uit je (koel)kast (zoals een zak chips of een pak koekjes), of ga gezellig bij je huisdier zitten (als je geen woede voelt).
Je mag jezelf namelijk best weleens belonen dat je bereid bent om je onprettige emoties toe te laten!
En laat dan je emoties maar komen …

 

Email
Print

Schep orde in de chaos van je emoties

Geplaatst op door
Beantwoorden
Email
Print

 

 
 
Een groot deel van mijn leven wist ik niet wat ik met mijn emoties aan moest.
Ze konden me ineens, onverwachts en op een ongelegen moment, overvallen. En soms waren ze zo heftig dat ik me overspoeld voelde, of er verstrikt in raakte.
Meestal had ik geen idee wat ik precies voelde. Ik voelde wel iets, maar kon dat niet precies thuisbrengen. Of ik voelde verschillende emoties door elkaar heen, waardoor ik er helemaal geen wijs meer uit kon worden.

In de loop van de tijd is het met vallen en opstaan gelukkig steeds makkelijker geworden om orde te scheppen in die chaotische emoties. Zodat ik meer overzicht heb wat er in mijn gevoelswereld gaande is, en me beter staande kan houden op de momenten dat mijn emoties de kop opsteken. En dat maakt mijn vrijgezellenleven een stuk fijner!

Weet ik niet precies wat ik voel, dan kijk ik eerst alleen welke van de volgende 2 hoofdemoties het is: tevredenheid of ontevredenheid. Ook met mijn gebrekkige ervaring met emoties van destijds kon ik dat onderscheid maken.
Onder tevredenheid zit altijd de basisemotie “Blijheid”.
En onder ontevredenheid bleken tot mijn geruststelling uiteindelijk maar maximaal drie basisemoties te zitten: Bangheid, Boosheid en Bedroefdheid.
In totaal zijn er dus maar 4 Basisemoties: Blijheid, Bangheid, Boosheid en Bedroefdheid. Net als het woord “Basisemotie” beginnen ze allemaal met de letter ‘b’. En dat maakt het al een stuk overzichtelijker. Voel ik nu meerdere emoties door elkaar, dan hoef ik alleen nog maar te kijken welke van de 4 basisemoties ik voel.

Verder ontdekte ik dat elke basisemotie maar 1 oorzaak heeft. En dat ik daardoor een stuk makkelijker kan achterhalen waarover ik ontevreden ben.
Bangheid (bezorgdheid, ongerustheid, twijfel, angst of onzekerheid) is een signaal dat je geen zekerheid hebt over wat er gaat gebeuren, of over wat je moet zeggen of doen.
Boosheid is een signaal dat je in je eigen ogen te weinig invloed hebt of had op jezelf, andere mensen, je omgeving of een situatie.
En bedroefdheid is meestal een signaal dat je van jezelf, van mensen of van dieren niet (meer) de aandacht, de liefde, erkenning of waardering krijgt die je graag wil hebben. En in ieder geval een signaal dat je iets of iemand mist.
Als je bang bent, dan is dat voor iets of iemand in de toekomst. Als je verdrietig bent, dat is dat over iets of iemand in het verleden. En als je boos bent, dan is dat op iets of iemand in het heden of in het verleden.
Ben ik bang, dan weet ik dat ik niet boos en niet verdrietig ben. Als iets nog niet gebeurd is, kun je er namelijk nog niet boos op zijn of verdrietig over zijn.
Als ik boos ben op iets of iemand in het verleden, dan weet ik dat daar vaak ook een stukje verdriet onder verscholen zit: over datgene wat ik destijds graag had willen ervaren en toen ben misgelopen.
En als ik verdrietig ben over iets of iemand die ik mis, dan weet ik dat daar vaak ook een stukje boosheid onder zit: op datgene wat er in mijn ogen voor gezorgd heeft dat ik dat iets of die iemand kwijtgeraakt ben …

 

Email
Print

Hoe veilig maak jij het voor jezelf?

Geplaatst op door
Beantwoorden
Email
Print

 

 
 
Tot mijn 18e voelde ik me heel onveilig in mijn buitenwereld.
Ik werd bekritiseerd bij alles wat ik deed. Zelfs als ik rustig op een stoel zat, kreeg ik bijvoorbeeld te horen dat ik ‘op de verkeerde manier’ keek.
Ik werd uitgelachen om onder andere mijn kleding.
Ik werd uitgescholden voor van alles en nog wat, zoals ‘vissekop’ en ‘blijhoofd’.
En in dingen die ik heel graag wilde doen werd ik ontmoedigd: “Dat kun je helemaal niet!” en “Dat loopt op niets uit!”.

Lange tijd was ik boos op de mensen die mij dat in mijn beleving zo onterecht ‘geflikt hadden’. En ik voelde me een slachtoffer.
Totdat het op een gegeven moment tot mij doordrong dat ik eigenlijk de hele dag door hetzelfde bij mezelf en met mezelf deed.

In mijn eigen ogen deed ik dingen nooit goed genoeg of nooit snel genoeg.
Ik lachte mezelf uit zodra ik in mijn ogen ‘iets stoms’ zei of een ‘domme vraag’ stelde.
Ik schold mezelf regelmatig uit voor bijvoorbeeld ‘mislukkeling’ en ‘zeurpiet’.
En ik dacht al gauw bij mezelf dat ik niet genoeg wist of niet genoeg kon om de dingen te doen die ik graag wilde.

Ik trakteerde mezelf dus regelmatig op kritiek, hoongelach, scheldwoorden en ontmoediging.
Daardoor voelde ik me achteraf gezien even onveilig bij mezelf als bij die ‘gemeneriken’ in mijn buitenwereld.
En eigenlijk nog onveiliger. Want de mensen om mij heen zagen mij maar een deel van de tijd en konden mij dus maar een deel van de tijd ‘iets aandoen’. Terwijl ik mezelf elk moment van de dag zag en hoorde, en mezelf dus de hele dag door ‘het leven zuur’ kon maken. Ook kon ik mezelf veroordelen om wat ik dacht, voelde, vond en wilde. Terwijl de mensen om mij heen geen benul hadden wat zich in mijn binnenwereld afspeelde (daar zorgde ik wel voor).

Toen ik eindelijk besefte hoe onverdraagzaam ik eigenlijk al die tijd naar mezelf toe was geweest, heb ik geleerd om respectvoller, vriendelijker en milder naar mezelf te worden.
En mijn vraag aan jou is: hoe verdraagzaam, respectvol, vriendelijk en mild ben jij eigenlijk naar jezelf?
Met andere woorden, hoe veilig voel jij je eigenlijk bij jezelf?
Als je wil zou je daar de komende week eens naar kunnen kijken …

 

Email
Print

De sleutel tot een verwerkt verleden, een werkend heden en een verwerkelijkte toekomst

Geplaatst op door
Beantwoorden
Email
Print

 

 
 
Zonder een fijne relatie met jezelf heb je een minder werkend heden, kun je maar de helft van je verleden verwerken, en verwerkelijk je jouw toekomstdroom maar voor de helft.

Een minder goed werkend heden

Je neemt jezelf altijd en overal mee. Wat je ook doet, en waar je ook gaat en staat.
Als je niet goed met jezelf op kunt schieten, dan heb je daar dus altijd en overal last van.
Je zit niet lekker in je vel, zit jezelf in de weg en werkt jezelf tegen.
Het heden loopt en werkt dan ook niet zo goed als je wil.
Een gelukkige relatie met jezelf zorgt daarentegen altijd en overal voor meer geluk..

Een half verwerkt verleden

Veel vrijgezellen denken dat het bij het verwerken van je verleden het moeilijkst is om oncomfortabele situaties te verwerken. Maar dat geldt alleen als je eerder ziet wat er wel is dan wat er ontbreekt of mis is. Als je terugkijkt naar het verleden vallen je in dat geval alleen de comfortabele situaties op. En het kost je dan heel veel moeite, inspanning en energie om oncomfortabele situaties te herkennen en om daar met je aandacht bij te blijven.
Het omgekeerde geldt als je eerder ziet wat er mis is of ontbreekt, dan wat er wel is. Het kost je dan heel veel moeite, inspanning en energie om comfortabele situaties in je verleden te herkennen en om daar met je aandacht bij te blijven. En hoe gek het misschien ook klinkt, ook comfortabele situaties moeten verwerkt worden voordat je ze los kunt laten,.
In beide gevallen zie je maar 1 helft van je verleden: alleen de comfortabele situaties of alleen de oncomfortabele situaties. Wat je niet ziet, kun je niet verwerken. Dus alleen die ene helft van je verleden die je wel ziet zul je in principe verwerken en loslaten.
Als je daarentegen jezelf accepteert zoals je bent, dan mogen zowel de comfortabele als de oncomfortabele kanten van jezelf er zijn. En dus ook beide kanten van je verleden, want je verleden heeft jou gevormd zoals je nu bent. En dan ben je in staat om beide helften van je verleden te verwerken en los te laten.

Een half verwerkelijkte toekomstdroom

Zie je eerder wat er wel is dan wat er ontbreekt of mis is, dan zie je wel de kansen in je toekomst en niet de risico’s. In eerste instantie lijk je jouw doelen te bereiken. Totdat je last krijgt van de risico’s die je genegeerd en onderschat had.
Zie je eerder wat er mis is of ontbreekt, dan herken je wel de risico’s en niet de kansen die onverwachts op je pad komen. Of je laat de kansen aan je neus voorbij gaan uit angst voor de risico’s.
In beide gevallen verwerkelijk je jouw toekomstdroom slechts voor de helft.
Heb je daarentegen genoeg zelfvertrouwen, dan weet je van jezelf dat je om kunt gaan met risico’s. Je staat daarom open voor alle risico’s, zonder je daar onnodig door te laten tegenhouden. En dan kun je jouw hele toekomstdroom verwerkelijken …

 

Email
Print

Mijn partner ging vreemd

Geplaatst op door
Beantwoorden
Email
Print

 

 
 
Het zal je maar gebeuren. Je denkt een stabiele relatie te hebben, en voelt je veilig en zeker.
Misschien vielen je de laatste tijd wel wat dingetjes op die anders dan anders waren. Maar je vertrouwde je partner en besteedde daar niet al teveel aandacht aan.
Totdat je plotseling als een donderslag bij heldere hemel ontdekt dat je partner vreemd is gegaan. Via via, door bijvoorbeeld een smsje of mailtje, door een geur of een kledingstuk van degene met wie je partner vreemd ging, of nog erger: doordat je hen samen betrapt.

Alle plannen en dromen die jullie samen hadden, storten ineens als een kaartenhuis in elkaar. Je ziet plotseling een onaangename verborgen kant van je partner en je vertrouwen in je partner verkruimelt in 1 keer. Je vraagt je af of jullie relatie al die tijd eigenlijk wel wat voorgesteld heeft. En in plaats van aan een toekomst te bouwen met elkaar, moet je nu tegen je zin allerlei dingen regelen voor een toekomst zonder elkaar.
Het lijkt alsof de grond onder je voeten wegzakt. En je vraagt jezelf vertwijfeld af hoe het ooit zo ver heeft kunnen komen.
Waarom heeft je partner dit nou gedaan? Waarom heeft hij/zij het niet eerlijk opgebiecht, het van tevoren uitgemaakt, of van tevoren aangegeven dat ie weer aan het rondkijken was? En hoe kan het dat je dit niet aan hebt zien komen?
 

Waarom is je ex vreemd gegaan?

De kans is groot dat je ex om een van de volgende redenen vreemd ging:

  1. De relatie (of de seks) was volgens hem/haar in de loop van de tijd te saai of te voorspelbaar geworden. In plaats van hier samen met jou wat aan te doen, zocht hij/zij iemand met wie het allemaal weer nieuw (en daardoor afwisselender en verfrissender) was. Zodra bij deze affaire de nieuwigheid er weer af ging, is ie zich hoogstwaarschijnlijk weer gaan vervelen en op zoek gegaan naar een ander.
  2. De intense verliefdheid en liefde die jullie in het begin voelden is na verloop van tijd minder geworden. In plaats van hier samen met jou wat aan te doen, zocht hij/zij iemand met wie het allemaal weer nieuw was, zodat die intense gevoelens weer terugkwamen. Zodra bij deze affaire de intense gevoelens weer minder werden, is ie hoogstwaarschijnlijk weer op zoek gegaan naar iemand anders die meer intense gevoelens opriep. Of met hangende pootjes naar jou teruggegaan omdat ie je intens miste.
  3. Het lustgevoel was zo sterk dat hij/zij het hoofd er niet meer bij kon houden om bij de consequenties stil te staan. Dat gebeurt vooral bij mensen die van nature meer vanuit hun gevoel dan vanuit hun hoofd leven. Misschien is dit een harde les geweest voor ‘m om dit nooit meer in een relatie te doen. En als dat niet zo is, dan is de kans op herhaling groot.
  4. Je ex wilde graag weten hoe goed hij/zij nog in de markt lag.
  5. Je ex vond dat mensen niet gemaakt zijn voor monogamie en wilde graag een open relatie. Degene met wie hij/zij de affaire had zal ie hoogstwaarschijnlijk ook niet trouw gebleven zijn.
  6. Je ex wilde baas zijn over zijn/haar eigen leven (de touwtjes zelf in handen houden), en zich niet laten beperken/tegenhouden door de relatie met jou. Hoogstwaarschijnlijk deed hij/zij hetzelfde bij degene met wie ie een affaire had.
  7. Hij/zij wilde jou jaloers maken of om een of andere reden wraak op je nemen.
  8. Je ex liep onverwachts iemand tegen het lijf bij wie hij/zij meer verliefdheid (meer vlinders in de buik) voelde dan bij jou. Hoe goed je relatie ook met iemand is, je kunt altijd iemand in deze wereld tegenkomen die je nog leuker vindt. En blijkbaar heeft ie ervoor gekozen om die persoon niet te laten lopen en in die verliefdheid mee te gaan.

 

Waarom heeft je ex dit zo stiekem gedaan?

Dit zijn redenen waarom je partner het zo stiekem gedaan kan hebben:

  1. Hij/zij durfde zich, net als met alle andere dingen in jullie relatie, niet te uiten.
  2. Je ex was bang om jou pijn te doen of af te wijzen als hij/zij dit opbiechtte. Daarbij ging ie er wel aan voorbij dat het jou nog meer pijn zou doen als je er zelf op een of andere manier achter zou komen.
  3. Hij/zij was bang dat het te heftig en emotioneel zou worden als hij hierover zou beginnen.
  4. Hij/zij was bang voor de onrust die dit zou oproepen en voor het conflict dat hieruit zou voortkomen.
  5. Hij/zich kon niet kiezen tussen jou en de ander, en besloot daarom om maar geen keuze te maken.
  6. Hij/zij wilde geen mislukte relatie (of een scheiding), uit angst voor wat de buitenwereld daarover zou zeggen.

 

Waarom heb je dit niet aan zien komen?

De relatie waar je in zat leverde je iets op wat naast liefde het allerbelangrijkste in je leven is: veiligheid/zekerheid, plezier, het gevoel dat je succesvol was, harmonie/gezelligheid, energie/kracht, steun, het gevoel dat je jezelf kon zijn, het gevoel dat je het juiste deed, of het gevoel dat je iets voor iemand betekende. Ook als je niet helemaal tevreden meer was over de relatie.
Op het moment dat je signalen opvangt dat je partner weleens vreemd zou kunnen gaan, besef je onbewust dat je deze relatie (en dus alles wat deze relatie jou oplevert) aan het kwijtraken bent. Ook ga je onbewust al gauw denken dat er iets aan jou ontbreekt wat die onbekende ander blijkbaar wel heeft. Als dit te pijnlijk voor je is, dan kan je Innerlijke Overlever (een deel van jezelf waar jij je niet bewust van bent en dat maar 1 ding wil: koste wat het kost overleven) jou gaan beschermen tegen je grootste angst en besluiten dat het beter voor je is om deze signalen te negeren.

 

Email
Print

Jouw Innerlijke Overlever bepaalt hoe lang je last blijft houden van je verbroken relaties

Geplaatst op door
Beantwoorden
Email
Print

 

 
 
Jouw Innerlijke Overlever (het deel van jouzelf dat koste wat het kost wil overleven: zie ) ziet een relatie als iets wat overleefd moet worden. En “in een relatie overleven” is voor haar: ervoor zorgen dat deze relatie eeuwig blijft duren, of dat jij je staande kunt houden zolang je nog tegen je zin in deze relatie zit.
Zodra jij en je partner uit elkaar gaan, is dat voor je Innerlijke Overlever een vloek of een zegen. Al haar inspanningen om in deze relatie te blijven zijn op niets uitgelopen. Dat is frustrerend en kan zelfs voelen als ‘doodgaan’. Of ze kan eindelijk weer meer gaan leven nu deze knellende band verbroken is en dat is voor haar een bevrijding.
Maar in beide gevallen is ze boos, verdrietig of teleurgesteld. En om met de situatie en de pijn om te gaan heeft ze verschillende mogelijkheden …
 

De breuk wel of niet onder ogen zien?

Dat je relatie verbroken is, is een feit en dus iets wat je niet meer kunt ontkennen. Toch?
Nou, dat ligt eraan. Het kan zijn dat je Innerlijke Overlever inderdaad objectief kijkt wat er gebeurd is, en eerlijk erkent dat de relatie afgelopen is. In dat geval vecht jij dankzij je Innerlijke Overlever niet meer tegen de realiteit.
Maar de kans is groot dat ze er toch voor probeert te zorgen dat jij de breuk niet onder ogen hoeft te zien. Bijvoorbeeld door jou af te leiden met leuke dingen of met veel klusjes, of door te doen alsof het uitmaken nooit is gebeurd en jullie nog steeds een relatie hebben. Of door jou voor te spiegelen dat de relatie op zich best goed ging en jou daarom aan te sporen om het weer zo snel mogelijk goed te maken met je partner. Of door de hele relatie, en dus ook de breuk, onbelangrijk te maken.
En zolang je de relatiebreuk niet onder ogen ziet, kun je haar niet verwerken.
 

Wie of wat is de zondebok?

Het is misschien niet leuk om toe te geven. Maar als mens, en dus ook als vrijgezel, zoeken we onbewust bij (bijna) alles wat er fout gaat een zondebok.
En zo is het ook bij een verbroken relatie. Je Innerlijke Overlever geeft de ander de schuld, zodat jij niet je eigen beperkingen, onprettige kanten en onvolkomenheden onder ogen hoeft te zien. Of ze geeft jou de schuld, zodat je niet de confrontatie met een ander hoeft aan te gaan. Of, als ze helemaal voor veilig wil gaan, dan geeft ze de omstandigheden de schuld: bijvoorbeeld de financiële crisis, het leeftijdsverschil of jullie cultuurverschil.
Met als gevolg dat je zo vast blijft zitten in je woede naar de ‘zondebok’ toe, dat je jezelf niet de ruimte geeft om jouw verdriet en het gemis te verwerken.
 

Wie is het grootste slachtoffer?

Als jij degene bent die ‘gedumpt’ is, dan kan je Innerlijke Overlever je een slachtoffer laten voelen door te zeggen: “Jij bent zomaar afgewezen of in de steek gelaten, zonder dat je daar ook maar iets aan kon doen”.
Maar als het voor jou te moeilijk is om te verdragen dat je ‘gedumpt’ bent, dan kan je Innerlijke Overlever ook tegen je zeggen dat jouw ex juist het grootste slachtoffer is: hij of zij loopt nu namelijk mis wat jij allemaal te bieden hebt, ontzegt zichzelf een leuke of succesvolle relatie, of weet niet hoe het in een relatie hoort of werkt.
En als je het niet kan verdragen dat jij iemand ‘gedumpt’ hebt, dan kan je Innerlijke Overlever tegen je zeggen dat jij juist zelf het grootste slachtoffer bent: je loopt nu namelijk mis wat je ex allemaal te bieden had, je ontzegt jezelf de kans op een leuke of succesvolle relatie, je weet niet hoe het in een relatie hoort of werkt, of je was je partner gewoon niet waard.
Door jezelf als een slachtoffer te blijven zien, kijk je niet (of juist alleen) naar je eigen aandeel in de relatie. Maar waar 2 mensen kijven, hebben er 2 ‘schuld’. Ook zoek je dan onbewust de oplossing bij je ex: hij of zij moet nog iets zeggen, doen of nalaten (bijvoorbeeld jou vergeven of jou genoegdoening geven) voordat je weer verder denkt te kunnen met je leven.
 

Je ongewenste emoties negeren of toelaten?

Een relatiebreuk roept altijd emoties bij je op die je liever niet hebt, zoals: wrok, jaloezie, schaamte, opluchting of pijn. Of het nou met jou uitgemaakt is, of dat je het zelf met je ex hebt uitgemaakt.
Als je Innerlijke Overlever graag intens wil voelen en vanuit haar gevoel wil leven, dan laat ze jou de ongewenste emoties doorvoelen. Daarbij maakt ze die emoties zo groot, dat andere mensen jou al gauw hysterisch, overgevoelig, of te dramatisch vinden. En in plaats van die doorvoelde emoties los te laten, heeft ze vaak de neiging om ze te blijven koesteren.
In alle andere gevallen ziet je Innerlijke Overlever je ongewenste emoties als een gevaar voor je dagelijkse functioneren (je dagelijkse leven). En ze heeft dan een heel arsenaal aan ‘wapens’ tot haar beschikking waarmee ze kort metten kan maken met die emoties: bijvoorbeeld onderdrukken, ontkennen, negeren, beheersen, wegredeneren, afvlakken, relativeren, sussen, op de buitenwereld projecteren, of op de buitenwereld afreageren.
Maar of je het nou wil of niet, je relatiebreuk roept gewoon emoties bij je op. En zolang je die niet verwerkt, blijven ze er zitten en houd je er op de achtergrond last van. En als het tegenzit stapelen ze meer en meer op, totdat je emmertje overvol is.
 

De breuk in je eentje verwerken of met anderen?

Als je relatie verbroken is, voel je je rot.
Als je Innerlijke Overlever intens wil voelen en vanuit haar gevoel wil leven, als ze jou als een slachtoffer ziet, of als ze weg blijft lopen voor deze breuk, dan kun je maandenlang, jarenlang of zelfs de rest van je leven in je verbroken relatie(s) blijven hangen.
Wil je de situatie wel verwerken en er wel mee om leren gaan, dan heb je 2 mogelijkheden: óf je doet het helemaal zelf, óf je doet het met de hulp van andere mensen. En in het laatste geval betekent dit dat jij je zult moeten uiten naar andere mensen toe. Wat je doet, hangt af van je Innerlijke Overlever. Heeft zij meer vertrouwen in de mensen om je heen dan in jou, dan spoort ze jou aan om geruststelling, bevestiging of steun te zoeken bij andere mensen. Maar ze kan ook bang zijn om afhankelijk te worden, om zwak en kwetsbaar over te komen, om met lege handen achter te blijven, om de sfeer te verpesten, om in de schuld te staan, om eeuwig je dankbaarheid te moeten laten zien, of om imagoschade op te lopen. En in dat geval zal ze jou erop wijzen dat je dit toch echt in je eentje moet kunnen en moet doen.

 

Email
Print